Nie trzeba wyprowadzać ich na spacer jak psa, można wsypać żwirek zapachowy żeby odchody tak nie śmierdziały, koty nie będą na ciebie skakać, cieszyć się jak wrócisz do domu, koty nawet są czasami bardziej leniwe niż żeby skakały po meblach i wszystko zrzucały z półek, wazony, szklanki, obrazy, nie będą wyrywać się ze Jak namówić mamę na kolczyka w wardze? zawsze mi się podobały takie kolczyki i zawsze chciałam taki mieć gdy mówiłam o tym mamie zaczynała się kłutne powiedziała że jak skończę gimanjum to się zastanowi po wakacjach idę do drugiej gim, bardzo bym chciała zrobić sb kolczyka już na te wakacje ale wiem ze jest to nie możliwe ze względu na mamę >.< bardzo sobie Zrobić kolczyka bez zgody rodziców czy poczekać? Bardzo chcę mieć kolczyka w wardze, jest to decyzja przemyślana bo zamiar jego zrobienia pojawił się już półtora roku temu i od tamtego czasu mnie nie opuścił. Dowiedziałam się podstawowych rzeczy na temat pielęgnacji i samego przekłuwania, kupiłam odpowiedni kolczyk, mam Zobacz 1 odpowiedź na pytanie: Jak namówić rodziców na dodatkowy kolczyk. Pytania . Wszystkie pytania; Sondy&Ankiety; Kategorie . Szkoła - zapytaj eksperta (1872) . Dzisiaj będzie notka z cyklu Mama w Glanach się wymądrza i radzi młodemu pokoleniu metalowców, jak przekonać rodziców do zmiany stylu. Hm... Nie wiem, czy dobrą metodą jest robienie z dnia na dzień epickiego "kaming autu". Mam na myśli - jednego dnia idę do szkoły w sukience w kwiatki, a drugiego full goth - stylizacja rodem z Castle Party :P Można tym przysłużyć się o klasyczne "Tak z domu nie wyjdziesz!", "Zmyj ten makijaż!", "Pozdejmuj te obroże!". No bo taka reakcja to szok, nie ma się co oszukiwać, zwłaszcza, jak rodzicom styl alternatywny jest obcy. Pamiętaj! Gorset czy glany nie zrobią z Ciebie gota/metala, jeżeli nie będziesz tego czuć w środku. Jeżeli jednak jesteś przekonany, że to jest Twoje miejsce, Twój azyl, możesz powoli i stopniowo to uzewnętrzniać. Jak to było ze mną? Otóż mając lat... 12 zafiksowałam na punkcie Evanescence (no coooo :P). W mojej rodzinie, otoczeniu, ba! w moim mieście nie było NIKOGO z tych klimatów. Nikt nigdy nie pokazał mi "ciemnej strony mocy" - to wszystko samo we mnie dojrzewało. Nikt nie pokazał mi muzyki, ubiorów, bo kto wówczas miał internet w domu? Ba! Niewielu miało komputer! Siedziało się i wyczekiwało "30 ton" (to taka rzetelna lista przebojów, której już nie emitują :() i tak poznałam Evanescence, Apocalyptice, Metallice, Linkin Park. Z początku nie podobał mi się growl. Ale kochałam gitary tak mocno, jak smyczki. Pojęcia nie miałam, że istnieje coś jak metal symfoniczny czy cello rock. Pomalutku zdobywałam płyty, nagrywałam piosenki z radia na kasetę, na mp3 koleżanki pełnej techno zawieruszył się Nightwish... Powoli porzucałam pop dla prawdziwej muzyki. A ubiór? Cóż. To musiało jeszcze poczekać. Do 16go roku życia byłam blondynką z pasemkami ubierającą się na różowo. Uwierzylibyście? ;) Ale jak się pochodzi z małego miasteczka, od zawsze ma się przypiętą konkretną łatkę. Chciałam wymienić całą garderobę na czarną, ale a) nie miałam odwagi, b) nie miałam pieniędzy. Kiedy poszłam do liceum dotarło do mnie, że teraz nikt mnie nie zna, że wreszcie mogę być kim chcę. Zaczęłam od czarnych bluzek i dżinsów. Następnie namówiłam mamę na pierwszą długą, czarną spódnicę. Później na pierwsze glany (mam je do teraz). Kompletowałam biżuterię, ciuchy. Moim symbolem rozpoznawczym były jednak zawsze glany, czarny lakier na paznokciach i mocny, czarny makijaż oczu. Pisałam to już dziesiątki razy, ale moje liceum było mega tolerancyjne i nikt nam nie zwracał uwagi. Kiedy pewnego dnia przyszłam do szkoły w niebieskich włosach, też nikt nic mi nie powiedział (dobrze, że nie mam zdjęć z tego okresu :D). I tak doszłam do stylu, który mam teraz. A rodzice? Mama wiedziała, jakiej słucham muzyki, no nie dało się nie słyszeć mówiąc szczerze :) Ale niektóre utwory WT czy Epiki sama polubiła. Pokazywałam jej sukienki dziewczyn z CP, piękne gorsety (w Polsce wówczas istniał jedynie RMS a tam ceny były chore). Też się jej podobały. Uznała, że nie będzie się wtrącać i mogłam się ubierać jak chciałam. Wy musicie pamiętać o kilku sprawach. Przede wszystkim UDOWODNIĆ - nie obiecać, a udowodnić, że Wasz nowy styl ubierania nie wpłynie na wasze oceny czy obowiązki. Wielu rodziców tego właśnie się boi. Zatem - nie ma zmiłuj, zakuwamy! Ten argument potrzebny będzie też w szkole, która może się czepiać. Jeżeli oceny się nie zmienią, a może i nawet poprawią, to nawet najbardziej złośliwi nauczyciele nieco odpuszczą. W razie wezwania rodziców i próbach wymuszenia zmiany wizerunku - pamiętajcie, nikt nie ma takiego prawa, o ile w regulaminie szkoły nie jest zapisany zakaz makijażu, określony strój, itp. Po drugie - największym chyba lękiem jest to, że skoro się zmieniacie, to pewnie za tym stoi jakieś szemrane towarzystwo, sekta, alkoholicy i ćpuni. Ja wiem, że tak nie jest, Wy to wiecie, co za problem zaprosić znajomych i pokazać, że tak naprawdę wciąż jesteście tymi samymi nastolatkami, niezależnie od ubioru. Pograjcie razem w Twista (pamiętajcie przedtem zdjąć gorset :P) czy na konsoli, albo w planszówki; obejrzyjcie film, zróbcie naleśniki... Cokolwiek, byle razem. Normalka. Po trzecie - w kwestii ubioru naprawdę nie ma co przesadzać. Wiem, że inspirujecie się (dziewczyny zwłaszcza) zdjęciami z Castle Party, sesjami pięknie wystylizowanych modelek. Pamiętajcie - one nie chodzą tak na co dzień! Większość z tych pięknych outfitów to tylko stylizacje imprezowe, sesyjne. No okej, ja też mam zdjęcia w sukni na krynolinie, ale chyba nie sądzicie, że biegam tak po ziemniaki do sklepu? ;) Trzeba wypracować sobie swój look codzienny i imprezowy - różnią się one nawet u najbardziej purystycznych gotek, wierzcie mi :) To samo dotyczy makijażu ;) Ja z Adą (pomagającą mi pisać tu niektóre notki) w broniła się wtedy i miałyśmy okazję włożyć nasze suknie, będące za razem żywym obrazem tematu jej pracy. Jej nadawała się do tego bardziej niż nie chodzę tak na co dzień ;) Te same panie w warszawskim ZOO :PMniej oficjalny strój, bardziej codzienny. Różnica widoczna gołym okiem ;) Ach i uważajcie na symbolikę. Czasami może zostać źle odebrana, może obrażać czyjeś uczucia, dlatego warto wcześniej sprawdzić co oznacza dany wisiorek, który zamierzacie powiesić na szyi. Na dobrą sprawę trzeba pogadać, uargumentować Waszą fascynację i chęć wyrażania siebie poprzez ubiór. Jeżeli kręci Was np. victorian goth - możecie pokazać zdjęcia kobiet z II dekady XIX wieku - na dobrą sprawę to jest źródło mojej osobistej fascynacji i poprzez ubiór mam okazję "cofnąć się w czasie". Wy na pewno macie swoje własne inspiracje. Pamiętajcie, żeby w tym morzu możliwości odnaleźć samego siebie, bo kopia - nawet najlepsza - zawsze jest tylko kopią. Wasz wygląd ma być Waszym odbiciem, niech rodzice to zauważą, bo "chcę wyglądać jak ona" jest najsłabszym argumentem, wierzcie mi. Ta fascynacja może Wam przejść. Możecie zmieniać zdanie tysiąc razy, ale macie do tego prawo! Młodość jest tylko jedna. Chłopaki! Jak mama marudzi, że zapuszczacie włosy - zajrzyjcie do starych zdjęć w albumie rodzinnym ;] w latach końcu lat 70tych mało kto nie miał długich włosów - nawet mój ojciec, zagorzały antyfan metalu nosił długie pióra, może i Wy odnajdziecie w rodzinie kogoś, kto w młodości miał podobny pomysł - będzie wówczas łatwiej o argumentację. Przede wszystkim warto pokazać, że żaden strój, makijaż czy wisiorek nie zmieniają Was, jako człowieka na gorsze. Można powiedzieć, że właśnie taki wizerunek pomaga Wam zwalczyć nieśmiałość, kompleksy. I koniecznie powiedzcie, że liczycie na ich wsparcie. Jeżeli usłyszałabym to od mojego syna, to choćbym miała odruch wymiotny na jego styl ubierania się, nie pozwoliłabym nikomu mu dokuczać. Może zdarzyć się tak, że część znajomych się odwróci, albo będzie chciało się z Wami kumplować tylko, jak nikt nie widzi. A olać takich znajomych, będą nowi, fajniejsi, tolerancyjni! Droga młodzieży. Ogarnijcie przede wszystkim fakt, że Wasi rodzice widzą w Was dzieci, nad którymi przez ostatnie naście lat chuchali i dmuchali. Rodzice tak mają i koniec, nic tego nie zmieni. Wy widzicie to jako przesadę i krzyczycie "przecież mam już PRAWIE 18 lat!". No i spoko, taka jest kolej rzeczy. Ale Wy w swoich oczach dorastacie szybciej, niż w oczach rodziców. Oni wiedzą, że możecie jeszcze zrobić masę głupot, że będziecie mieli swoje wybryki i nie łatwo pogodzić im się z tym, że muszą dać Wam okazję do popełniania Waszych własnych błędów. Odpuśćcie im czasami, bo nie chcą źle. Ja też zrozumiałam to dopiero niedawno. A Wy jak sobie poradziliście z nakłonieniem rodziców? Łatwo poszło, czy byli zbyt apodyktyczni? Może macie jakieś rady, lub przeciwwskazania dla młodszego pokolenia? ;) blocked napisano: 19:34 Edytowano: 17:48 Jak przekonać rodziców do kolczyka w nosie? Charakter Rodziców Wszystko bardzo zależy od charakreru Twoich rodziców . Bardzo trudno jest przekonać mamę / tatę gdy nie mają na Ciebie czasu , dużo krzyczą , wtedy jest trudność , a jak rodzic Cię rozumie to napewno zgodzi się na kolczyk . Jak namówić ? Powiedź mamie , że to już ostatni kolczyk w Twoim życiu .Pokaż mamie zdjęcia , które są z dziewczynami i z kolczykami .Powiedź , że bardzo wielu osób nosi takie kolczyki . Spróbój łagodnie porozmawiać z ojcem i powiedź , że Ci bardzo zależy .Powiedź , że skromny kolczyk w nosie nie zaszkodzi .Powiedź , że sama zapłacisz za przekłucie .Kolczyk nie przeszkadza gdy się ma katar .Dziurka jest mała prawie nie widoczna .Kolczyk w nosie szybko się goi . Nic nie pomogło Jeżeli nic Ci nie pomogło , to zbieraj pieniądze i pójdź i zrób sam/a , a gdy przyjdziesz mama lub tata mogą pokrzyczeć , lecz później się uspokoją , a jak się uspokoją powiedzą , że bardzo Ci pasuje lub , że jest ładnie . Jednak zależy od gustu .Powodzenia ! Coraz więcej młodych osób marzy o kolczykach w niestandardowych miejscach albo tatuażach. Na oba zabiegi potrzebujemy jednak zgody rodzica, a ten niechętnie może nam ją udzielić. Niektórzy na pewno okażą się zupełnie nieugięci, ale nie jest to reguła i wielu rodziców da się spokojnie przekonać. Ważne jest jednak, aby być z nimi szczerymi i nie obrażać się, kiedy zaczną wyrażać swoje wątpliwości. Nie ważne, czy tatuaż jest nowy czy stary, będzie wymagał odpowiedniej pielęgnacji. A do niej przydadzą się profesjonalne kremy do tatuaży. Podpowiadamy jak z szerokiej oferty na rynku wybrać najlepszy krem do tatuażu, który pozwoli Ci zagoić tatuaż i przez lata cieszyć się jego kolorami. Lato to najlepszy okres na pokazywanie tatuaży. Ale czy to odpowiednia pora na ich robienie? Sprawdź kiedy najlepiej zrobić sobie tatuaż. Czy da się usunąć niechciany tatuaż? Ile kosztuje usunięcie tatuażu? To najczęstsze pytanie jakie zadają sobie osoby, które posiadają nieudany lub niechciany tatuaż. Odpowiednie pielęgnowanie tatuażu zaraz po jego zrobieniu jest niezwykle ważne. Dowiedz się jak zachować intensywność barw i nie narazić się na zdrowotne problemy. Podpowiadam jak dbać o nowy tatuaż. Planujesz lub już jesteś w posiadaniu nowego tatuażu? Sprawdź jak powinno się go dobrze pielęgnować, by na lata zachował swoje kolory. Wszystko zależy od Ciebie. TeaGreen 2018-11-13 16:36:43 Ktoś, kto doradza robienie sobie kolczyka bez zgody rodziców w wieku 15 lat powinien się zdrowo puknąć w centrum czółka, bo w takim wypadku kolczyk to może jej zrobić ewentualnie koleżanka albo Sebix w piwnicy, żaden szanujący się i posiadający uprawnienia piercer [bo właśnie u piercera powinno się kolczyki robić, jeśli komuś w ogóle przeszła przez myśl jakaś kosmetyczka czy ktoś]. Najsensowniej jest po prostu poczekać - jeśli upodobanie do dziurawienia sobie ciałka Ci nie przejdzie, to go sobie zrobisz i po sprawie. W aktualnym wieku możesz mieć kłopoty w szkole, co moim zdaniem jest jedynym minusem + to rodzice będą musieli zapłacić za porządny kolczyk i przekłucie, bo to mniej więcej koszt 50-90zł. Jeśli ktoś jest rozsądny, to odpowiednio o kolczyk zadba przy gojeniu, dobierze odpowiednią biżuterię i będzie się starać nie eksponować go w nieodpowiednim momencie. Biżuteria na ciele jest przede wszystkim dla posiadacza, a nie po to żeby się nią "chwalić" - jak już dojdziesz do tego zdania w pełni, to pół sukcesu. Ja "nie miałam prawa" do zrobienia sobie żadnego innego kolczyka niż po jednym w płatku ucha do czasu aż wyprowadziłam się na studia, mimo usilnych próśb, gróźb i kombinowania. Tak czy siak, aktualnie mam helixa, ładnie rozciągnięte tunele i planuję industriala, kilka microdermali, kolczyki w sutkach, pępku + po kolejnym kolczyku w płatkach. Zamiłowanie do robienia sobie z ciała durszlaka mi pozostała mimo upływu czasu, a aktualnie nie żałuję, że musiałam poczekać - "dziurawię się" za swoje, jestem na tyle stara, że już i odpowiedzialna by o to wszystko dbać i rozsądnie wybierać piercerów, biżuterię i kosmetyki. Sprawą, na którą zwrócili uwagę moi rodzice [a ja niestety nie] jest fakt, że helixa zauważyli dopiero po kilku tygodniach, mimo że prawie zawsze chodziłam wtedy ze związanymi wysoko włosami - jeśli kolczyk nie jest duży, usilnie nie zwracasz na niego czyjejś uwagi, to raczej nie od razu wpada w oko, a i po latach można nagle usłyszeć "To ty masz kolczyk tutaj?". Odpowiedz na ten komentarz

jak namówić rodziców na kolczyk